Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Βλέμμα


Jazza SLam


                                         
Βλέμμα

 Τίποτε  δεν  είναι  ικανό  να  διώξει  το  βλέμμα,
να  αποτρέψει,  τη  σιωπή,
το  άγγιγμα  του  πορφυρού  σώματος .

   
Ένα  κοχύλι  θρυμματισμένο,  ένα  λιόδεντρο  γέρνει απαλά  πάνω  σε  φωτεινά  νερά.
Tο  κάστρο,  γέρασε,
 ταπεινά  αγκάλιασε  αμνούς  μ’  ακούρευτες  προβιές.
Κι  ένα  χέρι  απ’  τον  ουρανό  λες  και  σκόρπισε  ανάκατα, 
ψυχές  ανθρώπινες  σε  μια  απέραντη  γη.


Λαρύγγιαμοναχικά, με τραγούδια  να  μάχονται  το  τέλος.
Στυλώνουν ξόβεργες  να  λιανίσουν  τον  εχθρό,
αν  τυχόν  και  πέσει  στα  μέρη  τους.


Και  ‘σένα! 
Που  αλυσίδες σε δένουν ,
σε  λιβάδι  σπαρμένο μαργαρίτες  και  παπαρούνες,
ακούς  τους  ελευθερωτές  σου  να  χαχανίζουν  και  τρομάζεις.
Ανθρώπινες  μαριονέτες, καμώνονται  τους  σωτήρες.
Πλησιάζουν…
Οι  μορφές  τους,  σαν  ίσκιοι  απρόσωποι, υπόσχονται, 
ψεύδονται,  φορώντας  τα  πιο  ελκυστικά  λογύδρια  τους,
για  μια  ζωή  καλύτερη, μια  ζωή  ποτισμένη  στο  όπιο  της  ύλης.



Από  μακριά  αντιφεγγίζουν, σωρό  οι  πέτρες  και  τα  σπασμένα  κεραμικά
της  αρχαίας  Πύρας.
Αγκάθια  ζώσανε  τους  τόπους.



Και  εκεί  που  ονειρεύονταν  ο  χρόνος  τέλειωσε .

Δεν υπάρχουν σχόλια: